گـاه בلـمــ مےـگـیرב

گـاه زטּـבگــے ســخـتــــ مےـشـوב

گـاه تـטּـهـا , تـטּـهـایـے آرامـشــ مـے آورב

گـاه گـذشـتـهـ اذیـتـمـ مـیـکـنـב

ایـטּ `گـاه هـا`... گـهـگـاه تـمـامــ روز و شـبــ مـنــ مےـشـو טּـב

آטּـوقـت بـغـض گـلـویـم را مـےـگـیـرב !

בرسـت مـثـل هـمےــטּ روزـها ...

 

در عجبم از سيب خوردنِ مان که از آن فقط چوبش باقي مي ماند. مگر اين همه چــــــوب که خورديم از يک سيــــب…..شروع نشد !؟

 

ما نمي بينيم... ماعادت کرديم وقتي توخونه فيلم ميبينيم تمام که شد وبه تيتراژرسيد دستگاه رو خاموش کنيم... يااگه توسينما باشيم سالن رو ترک کنيم... مااکثراًتوزندگيمون هم هيچ وقت کساني که زحمت هاي اصلي رو براي ما ميکشند نمي بينيم، مافقط کساني رودوست داريم ببينيم که برامون نقش بازي مي کنند!

 

رفــــــــــــت؟ بــــــــــه سـلامــــــــــت! مــــــن خـــدا نــيــستــم کــــــه بــگــويــمــــــــ : صــــد بـــــار اگـــر تـــوبه شـکسـتـي بـــاز آي..... آنــــــکه رفـــــــت بــــــــه حـــرمت آنــچــه بـــا خـــود بـــــرد...... حـــــق بـــرگــشــــت نــــــدارد..... رفـتـنش مـــردانـــه نــبــود....... لااقـــل مـــــــــــرد بــاشـد بــــر نــــــــگــردد.......

وقتـــي خاطره ي آدم ها زياد ميشــــه... ديــــوار اتاقشون پر از عکس ميشــــه... امــــا هميشه دلت واسه اوني تنگ ميشه کــــه... نمــيتونــــي عکسشو به ديوار بزنــــي!!!

يادش بخير وقتي بودي نيازي به شمردن ستاره ها نبود اصلا يادم نيست ستاره اي بود يا نبود هر چه بود شيرين بود حتي بي خوابي بدون شمردن ستاره ها.

اين روزا عـده اي يـــ ہ جوري زيرآبــے ميرنَ کـــ ہ دلت ميـخوآد بهشون بگــے : منَُ نگاه نميکنم بيا بالا يـــ ہ نفـسـے بکش لااقل خفه نشــے!!!!

آدمهــا خيلــي زود همراهــان قديمــي خـود را فـرامـوش ميکنـنـد ؛ درسـت مثــل زمــانـي کـه بـاران بنــد مـي آيـد و خيلــي هــا چتــرهــايشــان را جــا ميـگـذارنــد ...

نظر فراموش نشود

قـلبـم شاتـر دوربيـن عکـاسياي است . . . به تــو کـه ميرسـد، تنـد ميزنـد بـراي ثـبـت لحـظـههـا . . .

 

هر كجا هستم ، باشم، 
آسمان مال من است. 
پنجره، فكر ، هوا ، عشق ، زمين مال من است. 
چه اهميت دارد 
گاه اگر مي رويند 
قارچهاي غربت؟ 

من نمي دانم 
كه چرا مي گويند: اسب حيوان نجيبي است ، كبوتر 
زيباست. 
و چرا در قفس هيچكسي كركس نيست. 
گل شبدر چه كم از لاله قرمز دارد. 
چشم ها را بايد شست، جور ديگر بايد ديد. 


واژه ها را بايد شست . 
واژه بايد خود باد، واژه بايد خود باران باشد. 

چترها را بايد بست. 
زير باران بايد رفت. 
فكر را، خاطره را، زير باران بايد برد. 
با همه مردم شهر ، زير باران بايد رفت. 
دوست را، زير باران بايد ديد. 
عشق را، زير باران بايد جست. 
زير باران بايد با زن خوابيد. 
زير باران بايد بازي كرد. 
زير باران بايد چيز نوشت، حرف زد، نيلوفر كاشت 
زندگي تر شدن پي در پي ، 
زندگي آب تني كردن در حوضچه «اكنون» است. 

خیلی زیاد درگیر روزمرگی زندگی شده ایم.

اما اگر کمی از بالاتر به زندگی نگاه کنیم زندگی فقط به اندازه نگاه کردن به این عکس طول میکشد.

این مدت کم ارزش بغض و کینه و دشمنی با همدیگر رو دارد؟

بهتر نیست از فرصت کم برای مهربونی با همدیگر استفاده کنیم؟؟

بیا تا قدر یکدیگر بدانیم.

اگر پیاده هم شده است سفر کن ،

در ماندن می پوسی ...

عاشق شدن چیز ساده ایست
آنقدر که همه ی انسانها توان تجربه کردن آن را دارند !

مهم "عاشــــــــق ماندن" است ؛

بی انتــــــــــها ؛ بی زوال ؛ تا ابــــــد ؛ بی منـــــت ...

ذهن ما باغچه است
گل در آن باید کاشت
گر نکاری علف هرز در آن می روید
زحمت کاشتن یک گل سرخ

کمتر از زحمت برداشتن هرزگی آن علف است

میان مرغان مهاجر آن که در انتهاست شاید ضعیف ترین باشد ...

شاید امّا ...

دل بسته ترین است ...